Welcome Guest [Log In] [Register]
Welkom op Zweinstein Aftermath!

Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies.

Veel plezier!

Username:   Password:
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 3
  • 4
Zweinstein Express staat klaar voor vertrek!; Stoomwolken in vormpjes
Topic Started: Nov 7 2010, 08:29 PM (4,257 Views)
Caprice Zodiac
Member Avatar
To infinity... and beyond!

Het najaarszonnetje straalde vrolijk door de ramen van het station. De grote rode trein stond er weer prachtig bij. Caprice Zodiac was vandaag in een lichtelijk vreemde bui. De hele vakantie had ze doorgebracht in het gezelschap van eeuwenoude geschiedenis, verse mozzarella, pizza, pasta en knappe mannen. Aan de ene kant had ze willen blijven genieten van al het moois om haar heen, maar aan de andere kant wilde ze ook graag de kindergezichtjes zien die ze voor de vakantie had uitgezwaaid. En natuurlijk de nieuwe lichting.

Nu stond ze dus bij de grote glimmende trein. Haar haren staken nu nog meer af dan normaal, ze waren praktisch wit geworden door overmatige blootstelling aan de zon. En eigenlijk vond ze het heerlijk. Haar altijd neutraal gekleurde gezicht was nu gezellig aangebakken en deed haar blauwe ogen nog meer uitkomen. Misschien toch maar een korte vakantie naar de zon verdwijnselen tijdens de kerstvakantie.

De conducteur reed haar karretje met haar koffers naar de docentencoupe, dus Caprice kon in alle rust op al haar kinderen en collega's wachten. Ze kon niet wachten om de grote verhalen te horen over gelukte/mislukte toverspreuken, nieuwe danspasjes, stiekeme vriendinnetjes en die hopeloze puistjes die overal uit het niets de kop opstaken. Ja, het zou een mooi jaar worden... En dat vond de trein ook. Toen ze even naar de grote stoompluimen keek die de locomotief uitstootte, leek het wel of de trein er vormpjes van maakte. Ze draaide even met haar hoofd. Een glimlach verscheen op haar gezicht. De dikke stoomwolk leek wel op een gigantische paddenstoel van de snoepwinkel. Dat waren van die gekke dingen. In sommige paddenstoelen zaten soms nog kabouters die enorm boos konden worden als je het dak van hun huisje eraf beet. Ze grinnikte. Ze was benieuwd wat voor gekke dingen ze zich nog meer zou inbeelden..


Of jullie. Zien jullie een gekke stommvorm? laat het weten in je post!
Offline Profile Goto Top
 
Evvy Grey
Member Avatar


Met haar uilenkooi in haar hand liep Evvy Kingcross station binnen. Haar vader en moeder liepen achter haar en haar broertje naar haar. Sheila kon helaas niet mee, ze lag ziek in bed. Evvy keek even achterom om te kijken of haar ouders er nog waren. Ja. Drie stappen achter haar liepen ze. Ze keek even naar haar broertje. “Vindt je het niet erg dat ik weer weg ga?” vroeg ze hem. “Nee hoor! Hoe kom je er bij.” zei hij snel. Hij was een beetje in een stoere fase. Alles wat hij deed moest cool zijn. Evvy lachte even. Ze zou hem toch wel gaan missen. Ze dacht even aan de foto’s die ze in haar tas gestopt had. Die zou ze wel nodig hebben. Ze droomde een beetje in haar gedachte toen ze opeens de muur zag staat. Die wonderlijke muur waar je gewoon door heen kon lopen! Vorige keer had ze zo versteld gestaan dat ze bleef kijken tot er nog meer mensen door heen kwamen. Hij stond nog maar een paar meter verderop. De bordjes 9 en 10 waren nu al duidelijk zichtbaar en even keek Evvy om zich heen om te zien of ze mensen herkende. Ze zag nog niemand maar dat zou wel komen.

Nu stond ze daar, recht voor de muur. Ze pakte haar broertje bij de hand en fluisterde “Kom, dan gaan we samen.” Hij was vorige keer niet mee geweest, dus dit zou ontzettend spannend voor hem zijn. “Ik kan het heus wel zelf, hoor.” zei hij, al kon Evvy toch wel een beetje angst in zijn stem terug vinden. Ze rende door de muur en even later verscheen haar broertje ook. Haar ouders kwamen langzaam door de muur gelopen. “Schiet nou eens op, pap!” riep ze, terwijl ze het perron op rende. Ze zag de stoom al uit de trein komen. Het was prachtig. De dikke witte wolken vormden en Evvy dacht een slang te zien. Ze keek nog eens goed maar hij was weg. De pluim draaide in de lucht en werd een soort grote lolly. Je weet wel, zo’n hele grote ronde, die je op de kermis koopt. Nouja. Laat ook maar. Geen tijd voor wolken, ze ging op zoek naar Stephen. Ze moest en zou hem vinden. Maarja. Zo’n station was groot, en vol met mensen. Dat zou nog een hele klus worden. Ze riep haar ouders even dat ze ging zoeken naar klas genoten en weg was ze.

“Sorry mag ik er even door?”, “Mevrouw?”, “Meneer, heeft u misschien een jongen gezien van ongeveer zo hoog?”. Ze had tot nu toe nog niemand gezien die ze herkende. Misschien vaag af en toe een gezicht, maar meer ook niet. “Misschien zit hij al wel gewoon in de trein. Nou ja. Ik zie hem op Zweinstein sowieso wel.” Ze besloot terug te gaan naar haar ouders en haar spullen alvast in de trein te stoppen.

Ze sleepte haar koffer achter zich aan en gaf hem aan de conducteur. “Meneer, mag ik iets vragen? Heeft u misschien een jongen gezien, ongeveer zo groot, beetje flaporen?” “Nee, sorry meisje.” Na dat gezegd te hebben draaide hij zich om en liep hij de trein in. Ze keek nog een laatste keer rond. 'Misschien ben ik gewoon vroeg.'

Selene: +2 voor je slang die veranderd naar lolly
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:38 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


Daniel gaapte en was te lui om zijn hand voor zijn mond te doen. Zijn moeder had hem die ochtend om zes uur (!) op laten staan, om zeker te weten dat hij alles bij zich had wat hij nodig had.
''Mam...het is echt niet nodig om vijf uur vantevoren wakker te worden hoor... Ik heb al mijn spullen gisteren al ingepakt,'' had hij gemopperd, maar het had toch geen zin en dat wist hij ook wel. Zijn moeder had drie keer zijn spullen door gekeken voordat ze het uiteindelijk goedkeurde.

Eenmaal op het station was Daniel al wat wakker geworden. Hij duwde zijn karretje met boeken vooruit en werd gevolgd door zijn kat, Dork, die op de kar sprong. ''Oke lieverd, ga jij maar eerst,'' zei zijn moeder toen ze aankwamen bij de muur tussen perron 9 en 10. Daniel knikte liep met zijn kar door de muur heen. Het was ondertussen heel gewoon geworden om door muren heen te lopen, maar hij kon zich nog wel de eerste keer herinneren dat hij naar perron 9 3/4 moest, hij half door de muur was gelopen en toen van schrik weer achteruit eruit sprong.
Hij werd gevolgd door zijn moeder en vader, die achter hem aan liepen. ''Zo... Goeie reis, en stuur een uil als je aangekomen bent,'' zei Daniel's vader, die hem een hand gaf. ''Dankje, pap,'' antwoorde hij, voor hij vastgegrepen werd door zijn moeder in een knuffel. ''Dag lieverd! Heel veel plezier dit jaar, oke?!''
''Jep, gaat helemaal goedkomen,'' zei Daniel moeizaam, en zijn moeder liet hem los.

Daniel zwaaide nog een keer naar zijn ouders, bracht zijn spullen weg en ging de trein in. Hij was best blij dat hij weer naar school mocht. Zijn vakantie had alleen maar bestaan uit thuis rond hangen en naar feestjes gaan. Bovendien was er eentje nogal uit de hand gelopen, toen een paar meisjes ruzie begonnen te maken. Hopelijk zou het dit jaar op school wat rustiger aan gaan, al wist hij al bijna zeker dat het onwaarschijnlijk zou zijn.

Hij zocht een lege coupe uit en ging bij het raam zitten. Zijn ouders waren inmiddels vertrokken maar hij had nog niemand anders gezien die hij kende. Er zouden vast wel wat bekende mensen langs zijn coupe komen, dus bleef hij zitten en wachtte op bekende gezichten.

Selene: +1
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:29 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Léonie de Servian
Member Avatar


"Blijf je schrijven?" hoopvol keek Nicole Léonie aan. Léonie knikte, natuurlijk zou ze blijven schrijven! Het bleef maf om driekwart van het jaar zonder haar tweelingzusje door te brengen, ook al wist ze na haar eerste jaar hoe dat was.
“Tuurlijk blijf ik schrijven, wat dacht je dan?” ze lachte naar haar zusje, die weer een beetje opgelucht keek.
“Ik zal je wel missen, hoor.” Nee, dat moest Nicole niet zeggen! Het was al moeilijk genoeg voor Léonie om haar vertrouwde leventje in Penzance achter zich te laten en weer terug te gaan naar een wereld vol magie en rare gebeurtenissen zonder dat Nicole sentimenteel ging doen. Het afscheid van haar oma en Lucas was niet leuk geweest, dus nu moest Nicole niet ook nog eens zo gaan beginnen. Gauw gaf ze haar zusje een knuffel, voordat het nog erger werd, en daarna wendde ze zich tot Gabriëlle, die zich had ontfermd over haar hutkoffer en Splinter.
"Dag, liefje," zei ze, terwijl ze Léonie met moeite omhelsde. Splinter, die blazend en met ontblote tanden de Zweinstein Express in zich op had genomen, sprong nu op Léonies schouder en zwiepte met zijn staart in haar gezicht. Léonie schoot in de lach.
“Hou eens op, gekke kat!” ze probeerde Splinter weg te jagen, maar die bleef zitten waar hij zat. Léonie haalde haar schouders op. Als Splinter op mijn schouder wil zitten moet hij dat vooral doen, dacht ze. Ze pakte het hengsel van haar hutkoffer en sjorde het ding de trein in, terwijl ze met haar andere hand probeerde te voorkomen dat Splinter weer van haar schouder sprong. Say goodbye to haar normale leventje, en welkom terug magie!

In de trein ging Léonie op zoek naar een rustige coupé. Het was haar bedoeling om de treinreis in haar eentje te maken, eventueel met Amy of Meike, maar blijkbaar dacht Splinter daar heel anders over. Opeens zat Splinter niet meer op haar schouder maar was hij een coupé binnengesprongen, pardoes bovenop een andere kat. Zo snel als ze kon sjorde Léonie haar hutkoffer de coupé in en trok Splinter van de andere kat af.
"Splinter, hou op!" ze zette de kat weer op haar schouder. Daarna keek ze de jongen verontschuldigend aan. "Sorry, mijn kat is echt een schatje, maar een beetje over-enthousiast als hij andere katten ziet. Ik hoop dat je kat er niet al te veel trauma's aan overhoudt!" ze veegde een weerbarstige krul uit haar gezicht en ging toen verder: "Ik ben Léonie, trouwens. Vind je het erg als ik hier kom zitten?"


Selene: +2
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:31 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Sissi Hupkins
Member Avatar


'Doe voorzichtig schat.'
'Ja mam.' Heel voorzichtig drukte Sissi een kus op de wang van haar moeder, al had haar moeder dat waarschijnlijk niet bedoeld met voorzichtig doen. Maar Sissi ging nou eenmaal zorgvuldig met haar moeder om. Ze was door een plant uit hun tuin vergiftigd en had een tijd in het ziekenhuis gelegen. De tijd die Sissi zonder haar moeder, maar mét vervelende oudere broer Olivé en haar vader die druk bezig was voor zijn werk, had moeten doorbrengen, had haar nog meer doen beseffen hoeveel ze van haar moeder hield.
'Ik zal elke week schrijven,' zei haar moeder vervolgens en streek het haar van haar dochter even recht. 'En met je verjaardag en kerst sturen we natuurlijk kadootjes. Nog suggesties?'
Sissi dacht even na, maar wist zo snel niets te verzinnen.
'Kijk maar wat er op dat moment in is mams, uit de Heks&Haard bijvoorbeeld. Oké?'
'Tuurlijk liefje. Nu, ga snel. De trein wacht.'
Sissi gaf het door medicijnen mager gemaakte lichaam een laatse knuffel en pakte haar hutkoffer op, plus de kooi met Artemis erin. De brede uil keek statig om zich heen en leek zich haast groter en verheviger te voelen dan de overige uilen die Sissi om zich heen zag.

De Zweinsteinexpress was vanbinnen warm, wat erg fijn was. Terwijl Sissi door de gangen heen banjerde met haar vele bagage, dacht ze aan Grawa. Ze had haar moeder zover gekregen dat Grawa op Zweinstein in de keukens mocht werken, zodat Sissi af en toe nog contact met haar op kon zoeken. Ze popelde niet alleen op Grawa te zien, maar om heel Zweinstein te zien, tot aan de leerlingenkamer van Zwadderich aan toe. Ze zette het zilveren haarknipje met een kronkelend lieveheersbeestje eraan even goed vast en belandde in een coupé, waarin twee kinderen zaten.
De ene was Daniel Archer. Hij was één van de weinige kinderen die ze zowel kende als mocht: het kwam vaak voor dat Sissi iemand niet kende maar die persoon wel niet mocht. Of juist andersom; ze kende iemand, maar mocht die persoon niet.
Daniel was echter aardig en altijd wel in voor een geintje - dacht ze tenminste - . Eigenlijk besefte ze dat ze hem haast nog niet goed kende, en ze hoopte dat er daar het komende schooljaar verandering in ging komen.
Wat ze wel wist, was dat hij op de door haar georganiseerde Brunch behoorlijk aanstellerig had gereageerd. Hij had geprobeerd de stemming optimaal te houden, terwijl Sissi een ruzie had geprobeerd uit te lokken met een meisje uit Griffoendor. Als die namelijk echt was gehapt en bijvoorbeeld met spullen was gaan smijten, had haar vader haar eruit kunnen zetten. Maar helaas was dat niet gebeurd. Naast het meisje uit Griffoendor en Daniel, was de klassenoudste van Ravenklauw langsgeweest, en er waren drie Zwadderaars gekomen: Selene en Bastiaan Raven, en Aily. Van die eerste twee had Sissi tot nu toe nog geen hele hoge tovermuts op; ze waren hooghartig geweest en hadden gedaan alsof Sissi geen opvoeding had gehad. Met Aily had ze het echter wel heel goed kunnen vinden en na afloop was het meisje ook blijven slapen.
Sissi hoopte dat ze Aily vandaag in de trein zag, en anders kwam ze haar altijd nog tegen op school.

Ze gooide haar spullen in een hoek en plofte zelf neer. Haar schoudertas van slangenleer gooide ze op het bankje voor haar, evenals de kooi van Artemis. Naast haar legde ze zo gauw een tijdschrift en haar toverstok. Zo, als er nou iemand langskwam die ze niet mocht kon ze gewoon zeggen dat ze haar spullen kwijtmoest. Als Daniel besloot om naast haar te komen zitten en die trut te dumpen, of als Aily langs liep, kon ze vast nog wel plek vrijmaken. Ze wierp een nijdige blik op het meisje. Uit welke afdeling kwam ze? Hmm, sowieso niet Zwadderich. Er was iets met haar kat, een vreemd beest die gekke dingen uithaalde. Sissi snoof en graaide in haar tas naar een spuitbus met Willina's VlinderBus, waaruit je een soort rozige vlindertjes kon spuiten die in je haar smolten en het zo glad en stevig maakte. Ondertussen stak ze even charmant haar hand op naar Daniel en probeerde zijn aandacht te trekken.
'Hoe was je vakantie verder?' vroeg ze. Ze zat redelijk dicht bij hem; één coupé naast de zijne.
'Wie is dat?' Het maakte haar niet uit of ze door het gesprek heen praatte of niet, ze was enkel geïnteresseerd in welk wicht het waagde om met Daniel te praten. Tenslotte kon Daniel nu moeilijk met haar gaan praten, omdat dat meisje zijn aandacht al had getroffen. Nouja, het kon natuurlijk wel, maar Daniel was niet zo'n type die haar ruw aan de kant duwde en vervolgens zijn aandacht op Sissi vestigde. Jammer genoeg niet. Terwijl ze wat vlinders in haar haar spoot en het goedje haast meteen al begon te smelten, keek Sissi Daniel afwachtend aan.

+3 voor een goede post en je hoge tovermuts
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:49 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


Het was weer tijd om terug te gaan naar Zweinstein. Selene deed nog net geen vreugdedans. Eindelijk hoefde ze niet meer te ruzien met haar vader en zus. Alleen haar moeder ging ze missen. De twee hadden een leuke zomer gehad en hun band was weer gegroeid. Selene was hier heel blij mee. Zij en Sharon hadden altijd een goede band gehad, maar deze was de afgelopen jaren afgebrokkeld. Hoe dit precies was gekomen wist Selene nog steeds niet, maar het was nou eenmaal gebeurd. Het enige wat er toe deed, was dat hun band weer was als van ouds.

'Zo klaar.'
Selene deed haar koffer dicht. Eindelijk was ze klaar om naar Zweinstein te gaan. Er werd op de deur geklopt en haar moeder kwam binnen. 'Ben je zo ver?' Sharon's stem deed een glimlach op Selene's gezicht verschijnen. 'Ja mam, ik ben er weer klaar voor.'
Sharon liep naar Selene toe en ging op het bed, naast Selene zitten. Ze legde haar arm om Selene's schouders. Selene voelde dat ze een rode blos op haar wangen kreeg, het was lang geleden dat haar moeder zo naast haar was komen zitten. Selene legde haar hoofd op haar moeders schouder. 'Ik ga je missen mam.'
Ze bleven heel even zo zitten. Het was Sharon die als eerste weer bewoog en sprak. De vrouw stond op en keek haar dochter aan. 'Je komt zo te laat. Heb je alles gepakt?' Selene knikte. 'Ja ik heb alles.'

Het rijtuig stond voor en de huiselven hadden alle spullen al ingeladen. 'Veel plezier dit jaar!' Riep haar moeder haar nog na toen het rijtuig weg reed. Selene keek uit het raam en genoot nu al van de terugreis naar Zweinstein.

Het rijtuig stopte en Selene liep het perron op. Haar spullen werden nog gedragen door de huiselven, die deze gelijk naar de trein sjouwden. Selene zelf liep de trein in en ging opzoek naar een lege couppe. Haar neef zou er waarschijnlijk toch nog niet zijn en anders zat hij alleen. Het meisje liep verder, andere leerlingen negerend, en vond een lege couppe. Ze ging zitten en genoot van de rust.

Er klonk een zacht getik en Selene werd uit haar gedachten gehaald. Ze vroeg zich af waar het getik vandaan was gekomen. Tik, tik, tik. Selene keek naar het raam en zag een uil. Ze opende het raam, de uil liet een brief op haar schoot vallen en vloog gelijk weer weg. Selene was nieuwschierig wie haar nu nog een brief stuurde en ze opende deze gelijk.

Lieve Selene,

Ik hoop dat deze brief je nog bereikt voordat je onderweg terug naar Zweinstein bent. Ik wilde je zeggen dat ik helaas niet meer terug zal gaan naar Zweinstein. Vader heeft besloten om mij naar een andere school te sturen, een prive school. We zullen elkaar dus niet meer zien. Ook mag ik niet meer met je om gaan en ik vraag je dan ook om niet meer te reageren op deze brief.

Het gaat je goed,
Jack Addams
P.s. Voor zover wij een relatie hadden...Dit is ook niet meer.


Er rolde een traan over Selene's wang. Ergens wilde ze hem terug schrijven en om meer uitleg vragen, dat was hij haar wel verschuldigd. Haar trots weerhield haar ervan. Als hij het zo koelbloedig aan haar had kunnen schrijven, dan zou wilde ze ook niets meer met hem te maken hebben. Ze verfrommelde de brief, maar hield het propje vast.



+1
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 02:50 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Bastiaan Raven
Member Avatar


Bastiaan drukt een huiself aan de kant, niemand was met hem meegekomen naar de trein. Zijn broer had even kort gedag gezegd maar moest aan het werk. Zijn moeder was uiteraard te labiel geweest en zou zodanig in huilen uitbarsten dat het onmogelijk zou zijn om haar weer gerust te stellen. En zijn vader, tja, die wilde niks meer met Bastiaan te maken hebben. Zijn eigen zoon viel op jongens, hoe was het mogelijk, hij kon het geschreeuw en gevloek nog horen. Het was ongehoord en onmogelijk, eigenlijk had Bastiaan het heus wel verwacht, maar hij had er natuurlijk stiekem in geloofd dat het allemaal wel zou meevallen. Nou zijn vader had hem bijna vermoord. Zijn broer daar in tegen had heel normaal gereageerd, ergens had die het altijd al geweten zei hij. En er veranderde verder niks aan hem, dus wat was het probleem. "Zolang je maar niet in een jurk en met handtas thuis komt of commentaar op mijn kledingstijl gaat geven!" had hij grappend gezegd. Maar verder was het oke.

Op het perron was het druk, en eigenlijk wilde hij z'n stok trekken om ruimte te maken. Maar Bastiaan hield zich in en keek door de menigte op zoek naar de dichtstbijzijnde in stap mogelijkheid. Tussen de hoofden op het peron zocht hij toch stiekem even naar bekenden, en dan vooral naar Kay. Hij had niks van de jongen gehoord in de vakantie, ergens stelde het hem teleur, maar ergens wist hij het ook wel. Kay zou hem nooit spontaan een brief sturen, en waarom Bastiaan Kay geen brief had gestuurd? Tja daar was hij zelf ook nog niet helemaal achter. Onzekerheid?

Bastiaan besteeg de wagon, toen hij het pad in keek zag hij Sissi alleen zitten en ook Daniel. Er stuiterden wat andere figuren voorbij, maar dat kon hem weinig boeien. Hij wist nog een lege coupe weten te ontdekken, zijn nichtje zag hij nergens. Misschien zat ze verder op in de trein, misschien moest ze nog komen. Ach kwam hij haar nu niet tegen dan zou hij naar haar op zoek gaan als ze in beweging kwamen. Tenzij natuurlijk één van de jongens zich aanbood als reispartner.

Selene: +1
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:51 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Daniel Archer
Member Avatar


Daniel zat een beetje uit het raam te staren, toen er uit het niets een kat de coupe in sprong, bovenop Dork. Achter de kat snelde een meisje aan, die hem van Dork af haalde.
"Sorry, mijn kat is echt een schatje, maar een beetje over-enthousiast als hij andere katten ziet. Ik hoop dat je kat er niet al te veel trauma's aan overhoudt! Ik ben Léonie, trouwens. Vind je het erg als ik hier kom zitten?"
Daniel lachte. ''Dat zal wel meevallen. Dork is niet helemaal goed, waarschijnlijk is hij het morgen weer vergeten.''
Dork was al een beetje vreemd geweest vanaf het begin. Hij viel nogal vaak als kleine kitten en is ondertussen zovaak op zijn hoofd gevallen dat er wel een steekje los moest zitten.

''Nee natuurlijk niet, ga je gang!'' zei Daniel die Dork oppakte van de bank tegenover hem en op zijn schoot zette. ''Ik ben Daniel,'' zei hij net, toen hij een bekend gezicht de coupe binnen zag komen. Het was Sissi, het meisje uit Zwadderich die hij deze vakantie meerdere malen had gezien op feestjes. Hij hoopte dat Sissi dit keer iets minder fel zou doen. Hun vorige ontmoetingen waren beide nogal vreemd geweest, aangezien Sissi het voor elkaar kreeg om iedere keer wel minstens één persoon uit te kafferen.
Sissi zwaaide naar hem en hij gaf haar een zwaaitje terug. Ze vroeg aan hem hoe zijn vakantie was. ''Eh, ja goed voor de rest...'' zei hij, en het was even stil. Toen keek hij weer naar Léonie om de stilte te onderbreken.
''Je bent toch niet...nieuw op Zweinstein? Ik bedoel je ziet er niet uit als een eerstejaar. In welke afdeling zit je?'' vroeg hij terwijl hij Dork aaide.

Selene: +1
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:53 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Meike Pierce
Member Avatar


Als aller, allerlaatste afscheid gaf Meike Jack nog een laatste knuffel en haar moeder een zoen. Toen pakte ze haar hutkoffer met beide handen stevig vast en stapte in de trein om zich mee te laten voeren door de stroom mensen, op zoek naar een lege wagon. Haar zusje was al een week eerder naar haar school gegaan en daarom was zij niet meegegaan met afscheid nemen.
Niet dat Meike dat erg vond hoor. Met Lisa erbij zou het waarschijnlijk een enorme jankbui worden en als ze ergens een hekel aan had was het wel huilen. Tijdens haar vakantie had ze bijna geen tijd gehad om met haar vriendinnen en vrienden af te spreken. Ze had ook helemaal geen tijd gehad om een brief naar haar vriendinnen te sturen, dus de mensen die dat van haar verwacht hadden, hadden helemaal voor niets gewcht. Al met al hoopte Meike dat ze dat niet erg vonden en nog wel gewoon met haar om wilden gaan.

De reden dat ze geen tijd had gehad om een briefje te schrijven kwam allemaal door de verbouwing waar haar hele familie druk mee bezig waren. Meike was namelijk toen ze thuiskwam tot de conclusie gekomen dat haar kamer veel te kinderachtig was geworden en ook dat ze een eigen kamer wilde. Ze was nu namelijk twaalf jaar oud dus oud genoeg om die te krijgen. Daarbij hingen al die barbieposters van haar zusje haar behoorlijk de keel uit.

Gelukkig had haar moeder in dat plan toegestemd en zodra ze de logeerkamer, die nu haar kamer was, ontruimd hadden en naar de bouwmarkt geweest waren geweest was het werk begonnen. Het uiteindelijke resultaat was dat de muren behangen waren met donkerblauw behang en enkele vlaggen van Ravenklauw. Op de vloer lag nu crèmekleurig tapijt, wat er in combinatie met haar oude meubels perfect uitzag.

Na langs een coupe gelopen te zijn waar ze Léonie in zag zitten, overwoog ze om daar naar binnen te gaan. Het was alleen wel zo dat het al behoorlijk druk in die coupé was, en Meike voor een keertje eens een rustigere treinrit wilde hebben. Zeulend met haar hutkoffer liep Meike daarom maar verder, totdat ze Selene alleen in een coupé zag zitten en besloot daar naar binnen te gaan. Vrolijk hees Meike haar koffer in het rek en knikte Selene toe, om daarna vrolijk op en neer te stuiteren. Toen ze daar een paar secondes mee bezig was, merkte Meike pas dat Selene er niet echt gezond uitzag en gelijk stopte ze met stuiteren “Selene?” vroeg ze “Gaat het wel goed met je, of moet ik een zakdoekje voor je pakken?”

Selene: +2 voor een goede post en omdat je een echte vriendin bent.
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:54 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Jessica Forenst
Member Avatar


Daar was hij dan weer de trein. Jessica had er weer zin in om naar school te gaan. Ze was blij dat haar ouders haar niet van school hadden gestuurd. Ze baalde eigenlijk wel dat ze weinig met har ouders kon doen vanwege de huisarrest die ze kreeg. maar ze had ook tijd om na te denken. en ze had het eigenlijk wel verdiend die straf. Ook de grote gat in de muur die har vader had veroorzaakt was wer gemaakt. Ze had gelogen en wat achter gehouden voor haar ouders. Ze had onderweg richting de trein alleen maar druk lopen doen. Ze wilde weer bij haar vrienden zijn. Het was dan wel raar dat ze steeds uitnodigingen kreeg en er zelfs heen mocht. Het was druk en ze zag al mensen instappen. Ze zei haar ouders snel gedag en liep de wagon binnen. Ze liep langs de coupê"s maar zag Lavina nergens tot nu toe. Dus liep ze verder en zag ineens een groepje bij een coupe zitten. Het waren daniel, Sissi en Leonie die ze niet goed kon.
Ze liep weer door want daar wilde ze absoluut niet tussen gaan zitten sinds Sissi haar zo had uitgekafferd. Maar het zal niet lang duren of Sissi zal het zwaar gaan krijgen als ze merkt dat ze klasenoudsten is. Ze liep voorbij een coupê waar Bastiaan zat maar liep verder. Stel dat datgene ook echt waar was en hij dan door het lint ging omdat ze misschien wel zijn geheim wist. Dat moest ze ook niet hebben en stel dat Selene. Nee daar moest ze niet aan denken. Selene was al met Jack dus daar hoefde ze gelukkig niet op te etten. Ze zocht eerder naar een lege coupê en misschien als de trein ging rijden dat ze naar Lavina op zoek ging.

Ze moest haar even spreken over iets maar dan moest ze er wel zijn namelijk. Ze vond een lege coupê en stapte naar binnen. Ze vroeg zch af of er grifjes met ideeên waren gekomen. Zelf had ze er ook wel een paar maar hoe meer hoe beter. Ze had een nieuwe agenda want de oude was zoek en zou wel nooit meer gevonden worden. Ze had er eigenlijk ook niks meer aan dus dat maakte op zich niet zo veel meer uit. Ze keek naar buiten en wachtte tot de trein ging rijden en of er wel iemand bij haar kwam zitten.

Selene: +1, let wel op enkele spelfoutjes
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:57 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Kay von Bournemouth
Member Avatar


Kay von Bournemouth gleed zijn gewaad glad en keek naar de nieuwe eerstejaars. De kersverse vijfdejaars was zich ervan bewust dat hij het elk jaar weer herhaalde, maar de leerlingen zagen er elk jaar minder boeiend uit. Hij rolde met zijn ogen en keek om zich heen, op zoek naar Isabella. Het was langzaam maar zeker een traditie te worden dat hij haar opzocht op het perron en dat ze de hele treinrit tegen hem aan kon zeiken dat hij niet geschreven had. Of haar had bezocht, haar uit had genodigd en in zijn algemeenheid niets had laten horen.

Met een diepe zucht trok Kay zijn handschoenen aan en knikte toen hij Isabella in de menigte kabouters ontdekte. Nu nog zorgen dat hij bij haar kon komen, zonder dat hij in aanraking hoefde te komen met andere mensen. Hij zette dan ook een gezicht op die onder de hogerejaars boekdelen zou spreken. Hij zuchtte en besloot dat er maar één tactiek was die zou verzekeren dat iedereen aan de kant zou gaan. Daarom ademde hij in en zei kalmpjes: “Wie er over twee tellen nog voor mijn voeten loopt, krijgt een enkeltje dokter Drake cadeau.”

Verschillende mensen vlogen aan de kant en de mensen die gewoon doorliepen behoorden vast tot de krankzinnige fanclub van de idiote dokter. Met een grimmige blik op zijn gezicht baande hij zich een weg door de resterende leerlingen en liet zijn hand in die van Isabella glijden. “Fijne vakantie gehad Isabella?”

Samen met de tiener begon hij richting de trein te lopen. Dit was normaal het moment waarop ze zou beginnen met zeiken dat hij niets had laten horen. Hij was tot op zekere hoogte gewend geraakt aan haar noodzaak voor contact. Dat hield echter niet in dat hij tijdens vakanties haar op zou zoeken, dat deed hij zelfs op Zweinstein niet. Zwijgend hielp hij Isabella de trein in en liep samen met haar de trein door totdat ze een coupe troffen waar alleen Bastiaan in zat.
“Hier kunnen we wel zitten,” zei Kay en opende de deur zodat Isabella naar binnen kon lopen. Zelf ging hij tussen Isabella en Bastiaan in zitten en zei: “Hoi Bastiaan.”



OFF: gm toestemming Isabella Mills

Selene: +2 voor een goede post en je hoffelijkheid naar Isabella

Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 03:59 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Katherine Peragon
Member Avatar


Katherine duwde het karretje rustig voor zich uit. Met een lichte glimlach rond haar lippen keek ze het perron rond. Leerlingen met hun ouders, of worstelend met hun koffers. Ze kon zich nog herinneren dat haar koffer een keer op de grond was gevallen en was opengesprongen. Een zwadderaar was toen zelfs nog bijna over haar spullen heen gelopen. Hopelijk hadden ze in die afdelingen tegenwoordig wat nieuwe manieren geleerd. Eigenlijk maakte het ook niet veel uit. Ze moest gewoon zorgen dat ze verzekerd overkwam, als ze straks voor het eerst voor de klas stond.
Kalm manoeuvreerde ze haar karretje tussen de andere mensen door, goed oplettend dat er niks vanaf viel. Ze wist niet exact waar de docentencoupe was, maar ze zou het vast wel vinden. Eigenlijk had ze er vroeger nooit ze op gelet, merkte ze nu.Andere leraren zag ze op het moment ook niet te zien. Het was eigenlijk ook best moeilijk in de hele zwerm van mensen. Daarbij was er vaak niet eens een duidelijk verschil tussen ouders en leraren als ze zo op het perron rondliepen. Ach, ze kon het altijd nog vragen.

Het viel blijkbaar op dat ze niet helemaal wist waar ze heen moest, want de conducteur kwam op haar afgelopen. 'Kan ik u ergens mee helpen, mevrouw?' vroeg hij vriendelijk. 'Ehm, ja. Kunt u mij misschien wijzen waar de docentencoupe is?' vroeg ze, terwijl ze haar blik weer even snel over het perron liet gaan. Ze zag een paar mensen die aan de kant leken te vliegen voor een jongen. Het was wel duidelijk dat dat er een van zwadderig was. Het was dus duidelijk niet veel veranderd. Ondertussen pakte de man het karretje van haar over. Toen haar hand en die van de man naast elkaar lagen viel het best op dat haar huidskleur iets donkerder was. De conducteur vroeg of ze nieuw was, en ze knikte kort. 'Dan moet misschien even naar haar toe' zei hij, terwijl hij wees in de richting van een vrouw met heel licht blond haar. 'En mijn spullen dan?' vroeg ze, terwijl ze even twijfelachtig naar de koffers keek. "Komt goed, gaat u nu maar" mompelde de man, waarna hij verdween. Veel opties bleven er nu dus eigenlijk niet meer over, dus ze besloot het advies van de man op te volgen. Ze liep in de richting van de vrouw die voor de trein stond. 'Pardon, maar de conducteur zei dat ik misschien even naar u toe moest. Ik ben Katherine Peragon, de nieuwe lerares Drakologie' zei ze, met enige twijfel in haar stem. Het liefste wilde ze gewoon zo zelfverzekerd mogelijk overkomen, maar het lukte even niet helemaal. Toch was ze zeker niet bang, alleen lichtelijk nerveus. Ze stak haar hand uit in de richting van de vrouw en wachten op antwoord.
Offline Profile Goto Top
 
Elisabeth McFaith
Member Avatar


Hoewel Elisa vaak rustig is, was ze vanochtend niet rustig. Ze kafferde een bediende uit -"Ik wilde een spiegelei, geen roerei!"-, jaagde een andere bediende de stuipen op het lijf - "Ik wil die boeken ook nog mee!" "Maar juffrouw Elisabeth, uw hutkoffer zit al v-" "Kan me niet schelen, ik wil ze mee! En die foto ook!" -, en rende gestrest door het huis heen. Haar ouders werden zenuwachtig van haar, haar broers gek.. Tot Miranda haar opzij nam, en geruststelde. Daarna bood ze haar excuses aan aan de bediendes die nu met een boog om haar heen liepen, en at haar ontbijt.

Ze rende de trappen op naar haar kamer, en keek haar spullen nog een keer na. Ze maakte een schoudertas klaar met de spullen die ze nodig zou kunnen hebben onderweg, en deed hier ook haar geldbuidel bij. Daarna trok ze een spijkerbroek met een lichtgrijs vest aan, en kamde haar haren nogmaals. Toen ze hiermee klaar was riep ze een bediende, die haar hutkoffer mee naar beneden nam. Ze liep zelf nog een rondje door het huis, inwendig afscheid nemend van de dingen om zich heen. Ze kwam dan wel weg, ze ging ook weg. En ze had zelfden afscheid moeten nemen van mensen, en dingen, waar ze om gaf. Hooguit voor twee maanden, als ze naar hun huis in Frankrijk vertrokken.

Als laatste stond ze in de keuken, waar de halve familie al klaar stond. De bediendes waren buiten bezig alle koffers, het waren er ondertussen vier, in de twee auto's van de familie te hijsen. "Elisa, wil jij even op Aimée letten zodat ik kan kijken waar Sébastien is?" vroeg haar moeder, waarop Elisa knikte. Ze nam Aimée over van haar moeder, en wiegde haar in haar armen. Haar zusje was nu een halfjaar oud, en ze wist dat ze haar gigantisch zou gaan missen. Ze zou haar eerste verjaardag missen.. Maar aan de andere kant zou Aimée misschien wel kunnen lopen als ze terug kwam, of praten! Ze glimlachte terwijl ze haar zusje knuffelde. Na een paar minuten kwam haar moeder terug met Sébastien. Nu de familie compleet en aangekleed was, liepen ze naar buiten toe. Ze verdeelden zich over de auto's. Twee bediendes gingen mee om de auto's te besturen, en later voor de bagage te zorgen.

De reis duurde kort, en al snel waren ze aangekomen bij het perron. De bediendes en Elisa's ouders zorgden voor de bagage, Miranda droeg Aimée. Toen ze door de opening gestapt waren begon het afscheid nemen. Miranda en Brandon namen als eerste afscheid van de hele familie, pakten hun hutkoffer en liepen de trein in. Daarna nam Christopher afscheid, pakte ook zijn hutkoffer en stapte de trein in. Nu stonden alleen Elisa en haar jongere zusjes en broertjes er. Elisa nam afscheid van haar ouders, en knuffelde haar zusjes en broertje. Daarna deed ze een poging om haar hutkoffer op te tillen, maar kwam tot de conclusie dat hij te zwaar was. Ze keek met een zucht naar de koffer. Een van de bediendes tilde de koffer op, en bleef wachten. Elisa liep de trein in, gelijk gevolgd door Talitha die haar hand pakte. Ze liep langs aardig wat coupés, tot ze bij een lege kwam. "Hier wil ik zitten." sprak ze, waarna de bediende de koffer in het bagagerek schoof. Elisa liep weer met hen mee naar buiten, en gaf haar familie nog een laatste knuffel.

Ze tilde Hope op en stapte de trein in. Daar zette ze Hope weer op de grond neer, en begon te lopen. Ze wachtte steeds even als ze een deur open deed tot Hope er doorheen was. Bij de meeste coupés keek ze nieuwsgierig naar binnen. Toen ze bij de coupé aangekomen was waar haar hutkoffer in stond, liep ze naar binnen. Ze vroeg zich af in welke afdeling ze terecht zou komen. Ze hoopte Griffoendor of Ravenklauw, dat leek haar de beste afdelingen. Ze keek naar buiten en zocht haar ouders met haar ogen. Hope afwezig aaiend.


Selene: +3
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:04 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Selene Raven
Member Avatar


Woede...Verdriet...Dat waren de gevoelens die Selene om en om voelde. Haten, oh wat wilde ze haten, maar dat lukte niet. Ze hield nog te veel van Jack. Hoe had hij haar dit aan kunnen doen? En dan ook nog op zo'n koelbloedige manier. Dat was echt niets voor hem, zo kende ze hem ook niet. Als ze hem al had gekend, want ook daar twijfelde ze nu aan.

Ze dacht terug aan het Yule bal van afgelopen jaar. Ze waren zo'n goed koppel geweest samen, ze had toen ook gedacht dat het zo zou blijven. Ach ja, de toekomst was nooit zeker en dat was nu wel weer bewezen. Helaas was het via een harde les geweest.

Met moeite wist Selene haar tranen op te houden, het was bij die ene traan gebleven. Ze wilde niets meer met Jack te maken hebben. Misschien als ze elkaar ooit eens tegen kwamen zou ze hem vragen waarom het op zo'n manier is gegaan, maar daar zou ze het ook bij laten.

"Selene? Gaat het wel goed met je, of moet ik een zakdoekje voor je pakken?"
Selene werd uit haar gedachten gehaald en zag Meike staan. Inwendig vervloekte Selene zichzelf dat ze Meike niet aan had zien komen. Dan had ze ervoor gezorgd dat het meisje die ene traan niet had gezien, want die had ze gezien aangezien ze zakdoekjes aanbood. Aan de andere kant was ze blij dat Meike er was. Het was haar enige vriendin, buiten Zwadderich, en ze wist dat ze Meike kon vertrouwen.

Met moeite toverde Selene een glimlach op haar gezicht, al kon je duidelijk zien dat het geforceerd was. 'Het gaat wel. Dank je.'
Selene deed het propje papier in haar broekzak, in de hoop dat Meike het niet zou zien. 'Leuke vakantie gehad? We hebben elkaar op het zwemfeest en in de Lekke Ketel wel even gesproken, maar ik heb nog niet het hele verhaal gehoord.' Zei Selene in een poging om Meike af te leiden.



+1
Edited by Alaric Creed, Nov 14 2010, 02:52 PM.
Offline Profile Goto Top
 
Isabella Mills
Member Avatar


Met een hoop misbaar was Isabella de auto uitgestapt en had de deur zo hard mogelijk dichtgeslagen. Stomme, stomme ouders! Stomme vader meer in dit geval. Haar moeder was met haar tas nog snel achter haar aan komen rennen, die had ze in de haast op de achterbank laten liggen. Na nog een een dikke knuffel van haar moeder op het perron, en vanzelfsprekend een paar bemoedigende woorden - dat het allemaal wel meeviel en dat het er zo weer aanzat - draaide Isabella zich om en liep een paar passen richting de trein. Een mensenbrei van gillende ouders, krijsende kinderen en hysterische nog kleinere kinderen bevond zich op, om, in, onder en rond de trein. Hoe bestond het toch? Elk jaar leken het er meer te worden. Met een diepe zucht sloeg ze haar tas om haar knokige schouder. Yeah right, het zit er zo weer aan....

In de vakantie was ze vier tinten donkerder geworden, nog even en ze moest permanent blijven lachen anders zouden de mensen haar niet meer zien in het donker. Onzeker plukte ze aan haar gewaad. Het zat veel te los. Bootcamp Millie had ze zichzelf genoemd. Ze was door alle 'gezelligheid' zeker vijf kilo afgevallen, een combinatie van trainen, slecht eten - of vetvrij - en een verkeerd gemengd drankje waardoor ze een week compleet was leeggelopen. Niet echt een topper dus. Ze zou vanavond gelijk beginnen met bijvoeren. Dit was niet de meest voordelige manier waarop ze haar schooljaar wilde beginnen. Gelukkig viel het in haar gezicht niet zo op omdat ze zo bruin was geworden. Hoopte ze.

Plots voelde ze een warme hand die in de hare gleed. Een brede glimlach verscheen op haar gezicht. Er was er maar een, buiten haar moeder om dan, die zo gek was om haar een hand te geven. "Fijne vakantie gehad Isabella?" vroeg hij, net als elk jaar. Ze draaide zich om en keek hem aan met een sarcastische grijns. "Nou! Het was weer fantastisch! Is het niet te zien aan me?" Ze bekeek zichzelf even van boven naar beneden. Op de een of andere manier hoefde ze nooit wat uit te leggen aan hem, hij wist wel hoe het zat, of hij wist dat ze er geen woorden aan vuil wilde maken, net als hij trouwens. "Jij ziet er trouwens ook gezellig uit.." mompelde ze.

Gewillig liet ze zich meeleiden naar de trein. Snel draaide ze zich nog even om naar haar moeder en zocht haar ogen. Met een veel te blije glimlach knipoogde ze even naar haar. Het was zeer prettig om zo achter hem aan de lopen, want hij was blijkbaar enorm eng, elke kleuter ging braaf aan de kant toen ze door het gangpad liepen. Bij een coupe waar alleen Bastiaan inzat, deed hij de deur open zodat ze naar binnen kon gaan. Isabella zei Bas gedag en plofte naast Kay neer, die op zijn beurt weer naast Bas zat. Wel slim eigenlijk om daar te gaan zitten. Nu kon ze lekker met haar benen op de andere bank liggen, wat ze dan ook gelijk deed. Met een diepe zucht ging ze nog eens lekker in de bank hangen. Eindelijk was de vakantie weer voorbij. Met een gelukzalige glimlach liet ze haar hoofd op Kay's schouder vallen. Hier kon ze best even een tukje doen als ze zouden gaan rijden. Praten kon later ook wel.

Selene: +2
Edited by Selene Raven, Nov 12 2010, 04:06 PM.
Offline Profile Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
Go to Next Page
« Previous Topic · 2013-2014 · Next Topic »
Locked Topic
  • Pages:
  • 1
  • 3
  • 4

Zweinstein Aftermath Partners
Onze partnerbanner
Zweinstein Aftermath Partners
+ + + + The Vampire Way + + + + + + Ministerie van Magie + + Angel Academy + +